مقایسه ی کتبیه دو پادشاه: آشوربانیپال و کورش هخامنشی

بخشی از متن کتیبه ی "آشوربانیپال" فرمانروای آشور، پس از آنکه شوش پایتخت عیلام را با خاک یکسان کرد:

من، شوش شهر بزرگ و مقدس را به خواست خدایان آشور گشودم. من وارد کاخ های معبد شوش شدم و هرآنچه از سیم و زر و مال فراوان بود، همه را به غنیمت برداشتم. من تمام آجر های زیگورات شوش را که با سنگ لاجورد تزیین شده بود، شکستم. من تمامی معابد عیلام را با خاک یکسان کردم، شهر شوش را به ویرانه ای تبدیل کردم و بر زمینش نمک پاشیدم. من همه دختران و زنان را به اسارت گرفتم. از این پس، دیگر کسی صدای شادی مردم و سُم اسبان را در عیلام نخواهد شنید.

بخشی از متن کتیبه کورش هخامنشی، پس از فتح بابِل:

همه مردم گام های مرا با شادمانی پذیرفتند. در بارگاه پادشاهان بابل بر تخت شهریاری نشستم. مردوک (خدای بابل) دل های پاک مردم بابل را متوجه من کرد، زیرا من او را ارجمند و گرامی داشتم. سپاه بزرگ من به صلح و آرامی وارد بابل شد. نگذاشتم رنج و آزاری به مردم این شهر و این سرزمین وارد آید. وضع داخلی بابل و جایگاه مقدسش قلب مرا تکان داد. من برای صلح کوشیدم. نبونید (شاه بابل)، مردم درمانده بابل را به بردگی کشیده بود، کاری که در شأن آنان نبود. من برده داری را برانداختم. به بدبختی های آنان پایان بخشیدم. فرمان دادم که همه مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند و آنان را نیازارند. فرمان دادم که هیچکس اهالی شهر را از هستی ساقط نکند. مردوک از کردار نیک من خشنود شد.

ققنوس...